Weblog Thailand

  • Boeddhisme

    Het boeddhisme is ontstaan in India en heeft zich verspreid over heel het Verre Oosten. De basisidee is dat leven een lijdensweg is. Zijn hele leven lang is een mens bang voor ziektes en ongeluk en heeft hij traumatische ervaringen.
    De oorzaak van dat lijden is begeerte: we willen teveel. We willen van alles doen en van alles hebben. Als iemand niet meer begeert en tevreden is met wat hij is en wat hij heeft, dan zal hij niet meer lijden.
    Boeddhisten geloven in reïncarnatie: een mens zal na zijn dood weer terugkeren op aarde. Heeft hij een goed leven geleid, dan zal hij als een hoger wezen terugkeren; zoniet, dan als een minder wezen. Echte boeddhisten zijn vegetariërs, omdat een dier ook reïncarneert en een mens kan worden.

    Boeddha
    Boeddha, Khong Jiam, Thailand
    Om verlost te worden van het lijden, probeert een boeddhist uit de kring van geboorte en werdergeboorte te raken. Door meditatie en oefening kan men dichter bij het stadium van nirvana komen en verlichting bereiken, en zo verlost raken van het leven.
    Er zijn twee hoofdstromingen: het Mahayana ('Grote Voertuig') en het Hinayana ('Kleine voertuig'). Mahayana gaat ervanuit dat de men elkaar moet helpen om het stadium van verlichting te bereiken. Behalve boeddha worden mensen aanbeden die al in een ver stadium zijn. Hinayana gaat ervanuit dat men zelf verantwoordelijk is voor zijn daden en dus zijn toekomst. Hinayana-tempels zijn veel soberder dan Mahayana-tempels, omdat alleen boeddha aanbeden wordt.

    In China wordt overwegend Mahayana gepractizeerd. Thailand, Laos en Cambodja 'zijn' Hinayana. Vietnam kent beide stromingen vanwege invloeden vanuit zowel China als India.

  • De lotus

    lotus
    Lotus
    De lotus is een moerasplant die groeit in heel Azië. Voor boeddhisten is de bloem is een symbool van puurheid die voortkomt uit de troebele wereld. Hij wordt veel gebruikt als offer.

    Men waardeert de plant ook om zijn aardse kwaliteiten. De zaden zijn heel smakelijk en je kunt er thee van maken. De wortel is dik en wordt gewokt, gesoept of geconfijt.

  • De Thaise leeuw

    Thaise leeuw
    Trouwe tempelbewaker
    Elke Thaise tempel wordt bewaakt door een paar monsters bij de ingang. Hoe komen die daar?

    Lang geleden kwamen er monniken naar Thailand. Zij brachten verhalen mee over Sri Lanka, hun vreemde, verre thuisland. Zij vertelden over de leeuw: een machtig, harig beest. 'Die kan mooi de tempel bewaken', dachten de Thai.

    Er was echter niemand die een leeuw in het echt had gezien. En zo gingen beeldhouwers aan de slag en creëerden hun eigen leeuw, de trouwe tempelwachter.

  • Een paar woordjes Thai

    Thai is, net als veel Aziatische talen, een toontaal. Het heeft 5 verschillende tonen, en de toonhoogte waarop een woord wordt uitgesproken bepaalt mede de betekenis.
    Spreken is op zich redelijk te leren, vooral omdat de grammatica vrij simpel is. Anders is dat met de geschreven taal, die voor ons westerlingen moeilijk te doorgronden is.
    Het Thaise alfabet bestaat uit 44 medeklinkers (b, d, k...) en 47 klinkers. Er zijn geen hoofdletters, maar een letter wordt aan het eind van een lettergreep vaak anders uitgesproken dan aan het begin van een lettergreep. Er wordt van links naar rechts geschreven, maar toch op een andere manier dan wij gewend zijn. Een aardige illustratie geeft het vrij nutteloze zinnetje 'Ik eet geen rijst'.

    ผมไม่กินข้าว
    Pom mai kin khao
    Ik niet eet rijst

    Wat wellicht opvalt, is dat alles aan elkaar geschreven is. Spaties zijn niet nodig tussen woorden, maar worden af en toe gebruikt om een zin op te delen zoals wij dat met komma's doen.

    De basisbouwsteen om te schrijven is de lettergreep. Een lettergreep is op een vaste manier opgebouwd. Die opbouw is als volgt:

    • men gaat ervan uit, dat een lettergreep uit maximaal drie klanken is opgebouwd: een medeklinker (b, d, k,...), een klinker (a, e, o,...) en een medeklinker.
    • in het midden wordt de klank geschreven waar de lettergreep mee begint. Is er geen eerste klank, dan wordt dat met een speciale letter ('') aangegeven
    • links, rechts, boven en onder die eerste klank worden tekentjes gezet die de middenklank weergeeft
    • daar weer boven kan een tekentje staan dat de toon aangeeft, maar dat hoeft niet.
    • als laatste wordt aan de rechterkant de eindklank gezet, als die aanwezig is.

    Laten we het voorbeeldzinnetje wat nader bekijken. Elk woord bestaat uit maar één lettergreep.

    ผม
    Pom
    Ik

    Dit woordje bestaat uit de begin- en de eindklank: de 'p' en de 'm'. Wie 'pm' probeert uit te spreken, zegt vanzelf zoiets als 'pom', reden waarom de 'o' niet hoeft te worden geschreven.

    ไม่
    Mai
    Niet

    Dit woord bestaat alleen uit een begin- en een middenklank. Wie het met 'pom' hierboven vergelijkt, zal de 'm' kunnen vinden. Vooraan staat de 'ai'. Boven de 'm' staat een streepje: dat geeft de toon aan.

    กิน
    Kin
    Eet

    Hier zijn zowel begin-, midden als eindklank aanwezig. Links de 'k', daarboven de 'i' en rechts de 'n'.

    ข้าว
    Khao
    Rijst

    De eerste letter is de 'kh'. Het tekentje erboven geeft de toon aan, terwijl de laatste twee letters de 'ao' aangeven.

  • Thaise peper

    zwarte peper
    Peperkorrels
    Rode pepers zijn niet weg te denken uit de Aziatische keuken. Toch was er een tijd dat men geen rode pepers kende. Handel bracht de pepers mee uit Zuid-Amerika.

    Peperkorrels daarentegen zijn inheems. Deze peper staat ook bij ons in de keuken. De korrels worden verwerkt tot zwarte peper, witte peper of als onrijpe bes gebruikt (in Cambodja bijvoorbeeld). Het is een veelzijdig kruid dat ook mensen bekoort die niet van scherp eten houden.

    phrik
    phrik
    'peper':
    rode peper
    phrik thai
    phrik Thai
    'Thaise peper': zwarte peper